حلب – وضعیت زنان در ایران با افزایش بی‌سابقه سرکوب و نقض حقوق انسانی روبه‌روست. مقامات همچنان محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای بر آزادی‌های فردی و اجتماعی اعمال می‌کنند و زنان را به‌طور مستقیم از طریق بازداشت، اعدام و قوانین تبعیض‌آمیز هدف قرار می‌دهند.

کمیته روابط دیپلماتیک کنگره ستار در حلب در بیانیه‌ای که امروز دو‌شنبه ۱۵دی‌ماه منتشر کرد، رفتار رژیم‌های استبدادی را که آزادی‌ها را سرکوب می‌کنند و زنان را از حقوق اساسی‌شان محروم می‌سازند محکوم کرد. این بیانیه به‌طور ویژه بر رنج زنان در ایران تأکید داشت و یادآور شد که ملت کورد نیز در تلاش برای دستیابی به آزادی و حقوقش است، ولی با سرکوب و ظلم بیشتری مواجه است.

در بیانیه آمده است که رژیم‌های خودسر و دیکتاتوری با تثبیت قدرت مطلق، سرکوب آزادی‌های فردی و جمعی و خاموش‌کردن صداهای منتقد، خلاقیت را خفه، مشارکت سیاسی را تضعیف و گروه‌های وسیعی از جامعه را به حاشیه می‌رانند. در این وضعیت، زنان بیش از همه آسیب می‌بینند.

بیانیه تأکید کرد که «در این کشورها شاهد اشتراکاتی هستیم: اعدام‌ها، بازداشت‌های خودسرانه، نظارت شدید و استفاده از قانون به‌عنوان ابزار کنترل به‌جای عدالت. نمونه بارز آن نظام ایران است که تا امروز به اعدام ادامه می‌دهد و قوانین ظالمانه‌ای را علیه زنان اعمال می‌کند، از جمله حجاب اجباری و محدودیت در حقوق مدنی و سیاسی که زندگی و بدن زنان را به عرصه‌ای برای تسلط و کنترل تبدیل می‌کند. این نوع حکومت نه‌تنها اصلاحات اجتماعی و سیاسی را متوقف می‌کند، بلکه شکاف میان دولت و جامعه را عمیق‌تر می‌سازد و مقاومت زنان و مردم را به ضرورتی برای حفظ کرامت انسانی و آزادی تبدیل می‌کند.»

 

شعار «زن، زندگی، آزادی» در صدر اعتراضات

در ادامه بیانیه آمده است که برای مقابله با این سرکوب، شعار «زن، زندگی، آزادی» در سال ۲۰۲۲ در خیابان‌های ایران طنین‌انداز شد و به صدای آزادی بدل گردید؛ صدایی که زنان پیشتاز آن بودند. آن‌ها با شجاعت در صف اول ایستادند و با آگاهی و اراده در برابر ماشین سرکوب مقاومت کردند، و مخالفت با حجاب اجباری را از یک موضوع شخصی به نمادی سیاسی تبدیل کردند که طبیعت رژیم استبدادی را آشکار می‌سازد.

بیانیه می‌گوید که این نقش پیشگامانه زنان، آن‌ها را هدف مستقیم قدرت قرار داد. قدرتی که با بازداشت‌های گروهی، استفاده از خشونت جنسی به‌عنوان سلاح سیاسی، افترا در رسانه‌ها و کشتارهای میدانی پاسخ داد تا اراده زنان را درهم بشکند و صدایشان را خاموش کند.

بیانیه همچنین به کشته‌شدن ساغر اعتمادی، زن جوانی که در جریان اعتراضات با ضرب گلوله نیروهای حکومتی زخمی شد و سپس درگذشت، اشاره دارد و می‌گوید: «مرگ او یک حادثه جداگانه نیست، بلکه نمادی زنده از بهایی است که زنان ایران روزبه‌روز برای آزادی می‌پردازند.»

 

مبارزه زنان حتی در زندان‌ها ادامه دارد

در پایان، بیانیه تأکید می‌کند که هدف‌گرفتن زنان در ایران یک اتفاق استثنایی نیست، بلکه بخشی از الگوی تکراری رژیم‌های استبدادی است که با زور جامعه را اداره می‌کنند. در این شرایط، بدن زن از طریق قوانین محدودکننده، خشونت مستقیم و نمادهای ایدئولوژیک به عرصه‌ای برای کنترل تبدیل می‌شود. این امر مبارزات زنان ایران را به مبارزات زنان سوریه و دیگر زنان جهان پیوند می‌دهد، زیرا از ابزارهای مشابهی برای شکستن مقاومت و تسلیم‌کردن جامعه استفاده می‌شود.

با این حال، زنان ایران حتی در زندان‌ها نیز به مقاومت ادامه می‌دهند و رنج خود را سندی می‌سازند بر اینکه آزادی بخشیده نمی‌شود، بلکه باید به دست آورده شود.

بیانیه در پایان زنان ایران، سوریه و سراسر جهان را فراخواند تا صفوف خود را متحد کنند و همبستگی زنان را فراتر از مرزها تقویت کنند تا مبارزاتشان به نیرویی جمعی تبدیل شود که در مقابل سرکوب بایستد، از حقوقشان دفاع کند و عدالت و برابری را در جوامعی که از استبداد و تبعیض رنج می‌برند، تثبیت نماید.