مرکز خبر- در جهان، محدودیت‌های مربوط به استفاده از زبان‌های مادری فقط شیوه‌های ارتباط را شکل نداده‌اند، بلکه حافظه فرهنگی و هویت اجتماعی را نیز تحت تأثیر قرار داده‌اند. در طول تاریخ، جوامعی که تحت فشار قرار داشته‌اند، برای حفظ زبان و فضای بیان خود راه‌های مختلفی ایجاد کرده‌اند؛ و گاه این تلاش‌ها زمینه‌ساز شکل‌گیری نظام‌های ارتباطی جدید و منحصربه‌فرد شده است. نُوشو نیز در همین چارچوب، به‌عنوان نمونه‌ای قابل توجه که در دوره‌ای شکل گرفته که زنان به‌ویژه از طریق زبان مادری خود کنار گذاشته می‌شدند، به‌عنوان شکلی از مقاومت فرهنگی و همبستگی برجسته می‌شود.

 

زبان زنان

نُوشو به‌عنوان یکی از نظام‌های نوشتاری نادر در جهان شناخته می‌شود که گفته می‌شود تنها توسط زنان استفاده می‌شده است. تخمین زده می‌شود که خاستگاه آن دست‌کم به هزار سال پیش بازمی‌گردد. این نظام که «نوشتار زنان» یا «الفبای زنان» نیز نامیده می‌شود، در جنوب‌غرب استان هونان چین شکل گرفت و ابتدا در میان زنان مناطق روستایی توسعه یافت و سپس به‌تدریج به شهرها نیز گسترش پیدا کرد. این سیستم دارای ساختار الفبایی خاص خود است و گفته می‌شود در آن شعرها، ترانه‌ها و انواع متون نوشتاری تولید می‌شده است.

 

ابزار ارتباطی پنهان

نُوشو در دوره‌هایی از تاریخ، که زنان از آموزش محروم بودند و در زندگی اجتماعی با محدودیت‌های جدی روبه‌رو می‌شدند، شکل گرفت. این نظام نوشتاری به‌عنوان یک ابزار ارتباطی پنهان برای زنان ایجاد شد تا بتوانند به‌ویژه احساسات، دشواری‌های زندگی و دوستی‌های خود را با یکدیگر به اشتراک بگذارند. این زبان نوشتاری به گونه‌ای طراحی شده بود که مردان قادر به فهم آن نبودند و فقط در میان زنان و به‌صورت نسل به نسل منتقل می‌شد و برای مدت طولانی نیز پنهان باقی ماند.

 

سنت «خواهرخواندگی»

در این فرهنگ که با سنت «خواهرخواندگی ابدی» نیز پیوند دارد، زنان با زنانی دیگر که رابطه خونی نداشتند، پیوندهای عمیق و مادام‌العمر برقرار می‌کردند. آن‌ها در کنار هم در جشن‌ها شرکت می‌کردند، صنایع‌دستی تولید می‌کردند و برای بیان احساسات خود ترانه‌های مشترک می‌ساختند. از آنجا که پس از ازدواج، زنان به روستاهای دیگر فرستاده و از یکدیگر جدا می‌شدند، این نیاز به ارتباط بیشتر شد و زمینه را برای شکل‌گیری یک زبان نوشتاری مشترک فراهم کرد. به این ترتیب، نُوشو از میل زنان به ارتباط با یکدیگر و انتقال احساساتشان پدید آمد. بر اساس برخی باورهای سنتی، زمانی که زنی آشنا به نُوشو از دنیا می‌رفت، نوشته‌ها و وسایل شخصی مرتبط با او نیز نابود می‌شد.

 

کشف تصادفی

این زبان پنهان در اواخر قرن بیستم با کشف تصادفی فیلم‌ساز «یانگ یوئه‌چینگ» به موضوعی جهانی تبدیل شد.

 مستند «نُوشو: یک زبان پنهان زنان در چین» که او در سال ١٩٩٩ تهیه کرد، باعث شناخته شدن بین‌المللی این فرهنگ شد. بعدها همچنین کارهایی برای تدوین واژه‌نامه‌ای از واژگان نُوشو و معادل‌های چینی آن انجام گرفت.

نُوشو که از نظر بصری شبیه کاراکترهای چینی هانزی (Hanzi) است، دارای سبک نوشتاری روان‌تر و زاویه‌دارتر است. برخی از کاراکترهای آن از چینی اقتباس شده‌اند، در حالی که بخشی دیگر کاملاً به‌صورت مستقل و اصیل ساخته شده‌اند.

امروزه نیز از طریق پلتفرم‌های دیجیتال معرفی نُوشو، مواد آموزشی و افرادی که این زبان را آموزش می‌دهند، تلاش‌هایی برای زنده نگه داشتن این فرهنگ در حال انجام است.