REFÎF ISLÎM

Xeza — Çalakvana mafên civakî û jinan Mirvat El-Zekzuk biryar da ku ji bo jinên mexdûrên tundiyê ne, li ser erdên malbatî yên taybet “cihekî bi ewle” biafirîne. Wê bi dildarî dest bi vê xebatê kir. Hêvî nedikir ku hejmara jinên ku jê sûd werdigrin di mehekê de ji hezarî derbas bibe. Proje li “Kampa Selam” e, ku yek ji mezintirîn kampên li başûrê Xan Yunisê ye û niha li fînansmanê digere.

Ji dibistanê ber bi qada bi ewle ve

Mirvat, karsazekê civakî û xwediyê PHD, dibêje ku fikra “cihê bi ewle” berdewamiya projeya wê ya “Dibistana Me ya Sibê” ye. Wê biryar da ku di 20’ê Cotmeha 2025’an de dibistanek ava bike, da ku xizmeta xelkê Kampa Selam bike. Kamp, tesîseke çar beşî ye ku 900 malbat tê de diman. Mirvat bala xwe da ser zarokên kampê ku rojên xwe li dû xalên belavkirina xwarinê û tankerên avê derbas dikin. Piştre, fêm kir ku mafê wan ê perwerde û desteka derûnî heye û li gorî wê tedbîr girt.

Ji perwerdehiya zarokan heta piştgiriya dayîkan

Mirvat El-Zakzuk dibêje ku ew 10 sal in çalakvana jinan û civakê ye û dîtina rewşa piştî şer ji bo wê dijwar bûye. Di destpêkê de, dibistana ku wê bêyî fînansekirinê damezrandibû serkeftî bû. Lê belê, dema ku wê dest bi dayîna piştgiriya psîkolojîk a ji zarokan re kir, wê fêm kir ku ew ji hawîrdorên nearam tên. Ji ber vê yekê, wê biryar da ku bi dayîkan re bixebite da ku nifşek saxlem mezin bike. Vexwendname ji jinan û zarokên wan re hatin şandin û her yek dest bi beşdarbûna rûniştinekê kir.

Dema wê dibistan vekir, hejmara xwendekaran ew matmayî kir. Rojane 100-120 zarok dixwestin perwerdehiyê bibînin. Ev tê wê wateyê ku bi qasî heman hejmara dayîkan hewceyê piştgiriya psîkolojîk bû. Pêşkêşkirina piştgiriyê ji bo ewqas kesan di demek wisa kurt de, bû sedema zehmetiyek mezin. Pişt re wê ji Fona Nifûsê ya Neteweyên Yekbûyî û Komeleya Mezûnên Zanîngehê piştgirî xwest.

Bihêzkirina aborî: Ji bo 40 jinan derfeta kar

Mirvat El-Zakzuk îro dibêje ku serkeftina wê ya herî mezin ne dibistan an jî cîhê bi ewle ye, 40 jinên ku wê kar dane wan e. Ji bilî sivikkirina zehmetiyên wan ên aborî bi pêşkêşkirina karên birêkûpêk ên bi mûçe, wê ji jinên ku rastî tundiyê hatine re jî danişînên piştgiriya psîkolojîk, kîtên paqijiyê û alîkariya xwarinê peyda kiriye.

Li dijî tundiya pirqatî têkoşînek berfireh

Jinên li Xezayê bi awayên cûrbecûr bi tundiya pirqatî re rû bi rû dimînin. Piştî du salan ji şerê wêranker, ew bi tundiya civakî, aborî û psîkolojîk re têdikoşin. Tundiya navmalî yek ji barên herî gelemperî û giran e. Tê tekezkirin ku jinên ku ji ber bombebaranê bi zorê ji malên xwe hatine derxistin, hesta xwe ya ewlehiyê bi tevahî winda kirine û hewceyê rehabîlîtasyonek psîkolojîk a berfireh in.

Li gorî Mirvat El-Zakzuk, jinên Filistînî hewceyê destekek rastîn in, ji etîketên “berxwedan û qehremaniyê” hatine bêparkirin, ji ber ku ew ji hundir ve şikestî ne û ji bo xwe li gorî şert û mercên dijwar biguncînin têdikoşin. Ji ber vê CORE, tiştê ku di destpêkê de bernameyek piştgiriya psîkolojîk a yekrojî bû, veguherî bernameyek berfireh a 8 rûniştinan bi navê “Tatbata”. Di vê bernameyê de, 500 jinên ku mexdûrên tundiyê ne, li ser rûbirûbûna bi krîzan, birêvebirina zexta psîkolojîk û avakirina baweriya bi xwe, perwerdehiyê dibînin.

‘Piştgiriya derûnî nîşana hêzê ye, ne ya qelsiyê’

Mirvat El-Zakzuk her wiha dibêje ku armanca wan ew e ku wê têgihîştina xelet a ku piştgiriya psîkolojîk tenê ji bo "jinên qels" e bişkînin. Jinên ji paşxaneyên cihêreng, ji jinên malê bigre heya mamosteyan, ji bijîşkan bigre heya profesorên zanîngehê, li vê destekê digerin. Mirvat rave dike ku ev hemû jin ji ber şert û mercên dijwar westandinê dijîn û tekez dike ku xwestina alîkariyê di rastiyê de nîşana hêzê ye.

Bangawaziya ji bo berfirehkirina qadên bi ewle

Mirvat El-Zakzuk dibêje ku wan di nav sê mehan de gihîştine hezar û 500 jinan û piştgirî dane wan. Piştî vê ezmûnê, ew bawer dike ku modela "cihê bi ewle" divê li hemû kamp û bajarên li Xezayê were berfirehkirin û ew nebûna cihên wiha wekî pirsgirêkek cidî dibîne.

Di dawiyê de, ew dibêje ku hebûna deverên bi ewle li her kamp an herêmê ji ber şert û mercên jiyanê yên dijwar pêdiviyek e. Ew destnîşan dike ku jinek li başûr dijî, du demjimêran rêwîtiyê dike da ku bigihîje vê herêmê û ji bo yên ku ji bajêr tên, hîn dirêjtir e. Her çend di hin rewşan de piştgiriya veguhestinê tê peydakirin jî, ew tekez dike ku ev çareseriyek daîmî nine û jin hewceyî deverên nêzîkî cihê ku lê dijîn in.