مرکز خبر - در تاریخ پرفرازونشیب انقلاب الجزایر، نام‌های بسیاری از زنان و مردانی ثبت شده است که در برابر استعمار فرانسه ایستادند. در میان آنان، وریده مداد جایگاه ویژه‌ای دارد؛ زن جوانی که جان خود را فدای آزادی میهنش کرد.

با اینکه زندگی او بسیار زود پایان یافت، اما خاطره و مسیر مبارزاتی‌اش همچنان گواه نقش مهم زنان الجزایری در نبرد آزادی ملی است. او از دختری برخاسته از خانواده‌ای ساده، به مبارزی فدایی تبدیل شد که آرمان انقلاب را تا آخرین لحظه زندگی‌اش دنبال کرد.

وریده مداد در سال ۱۹۳۸ در شهر الجزیره به دنیا آمد. خانواده او اصالتاً از منطقه قبایل بودند. او در محیطی سنتی رشد کرد؛ محیطی که با مشکلات اجتماعی و اقتصادی فراوانی روبه‌رو بود. با وجود این شرایط، توانست تحصیلات ابتدایی خود را آغاز کند، اما بعدها به دلیل محدودیت‌ها و باورهای اجتماعی رایج آن زمان، ناچار به ترک مدرسه شد.

پس از مدتی، تحصیل خود را در مدرسه «الصباح الاسلامیه» ادامه داد و سپس برای یادگیری حرفه خیاطی وارد آموزش‌های فنی شد؛ حرفه‌ای که در آن دوره میان بسیاری از دختران رایج بود.

 

از زندگی عادی تا مبارزه مخفی

با آغاز انقلاب آزادی‌بخش الجزایر در اول نوامبر ۱۹۵۴، وریده مداد با علاقه اخبار مبارزه علیه استعمار فرانسه را دنبال می‌کرد. در سال ۱۹۵۶، زمانی که خانه خانواده‌اش میزبان شماری از مبارزان جبهه آزادی‌بخش ملی شد، او با اصرار خواستار پیوستن به صفوف انقلاب شد؛ هرچند پدرش با این تصمیم مخالف بود و خطرهای این راه را می‌دانست.

فرماندهان انقلاب پس از دیدن شور و اراده او، درخواستش را پذیرفتند و نام سازمانی «مریم» را برای او انتخاب کردند. از آن زمان، زندگی تازه‌ای برایش آغاز شد؛ زندگی‌ای سرشار از فعالیت‌های مخفی و مبارزات فدایی در شهر الجزیره، شهری که در آن روزها صحنه درگیری‌های شدید میان مبارزان و نیروهای فرانسوی بود.

با شدت گرفتن آنچه بعدها «نبرد الجزیره» نام گرفت، فعالیت‌های وریده مداد نیز خطرناک‌تر شد. نیروهای فرانسوی کنترل امنیتی شدیدی بر شهر اعمال کرده بودند و موج بازداشت‌ها و بازرسی‌ها افزایش یافته بود. با این حال، او بدون ترس به مأموریت‌های خود ادامه داد و در حفظ ارتباط میان مبارزان، در شرایطی بسیار دشوار، نقش مهمی ایفا کرد.

 

بازداشت و شکنجه

در سال ۱۹۵۷، پس از دستگیری یکی از مبارزان فدایی زیر شکنجه، نیروهای فرانسوی توانستند اعضای دیگری از شبکه مقاومت را شناسایی کنند که وریده مداد نیز یکی از آنان بود.

او را به یکی از مراکز بازجویی منتقل کردند؛ جایی که برای وادار کردنش به افشای اطلاعات درباره فعالیت‌های جبهه آزادی‌بخش ملی و معرفی همرزمانش، به‌شدت شکنجه شد. روایت‌های تاریخی نشان می‌دهد که او در برابر شکنجه‌ها مقاومت کرد و حاضر نشد هیچ اطلاعاتی ارائه دهد که بتواند به مقاومت الجزایر آسیب بزند.

وقتی بازجویان نتوانستند اراده او را شکست دهند، او را شکنجه کردند و از بالکن یکی از ساختمان‌ها به پایین پرتاب کردند. این حادثه در دوم اوت ۱۹۵۷ به مرگ او انجامید؛ در حالی که تنها ۱۹ سال داشت. مرگ وریده مداد به یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های مقاومت و پایداری زنان الجزایری در دوران جنگ آزادی‌بخش تبدیل شد.

 

میراثی ماندگار

پس از استقلال الجزایر، وریده مداد به یکی از چهره‌های ملی این کشور تبدیل شد و هر سال یاد او گرامی داشته می‌شود. نام او بر تعدادی از مدارس، محله‌ها و خیابان‌های شهرهای مختلف الجزایر گذاشته شد تا فداکاری‌هایش زنده بماند و نسل‌های جدید با تاریخ انقلاب آشنا شوند.

همچنین برخی مراکز رسمی و دوره‌های آموزشی نام او را بر خود دارند؛ از جمله دوره یازدهم مدرسه عالی تأمین اجتماعی که به یاد این شهید و برای بزرگداشت مسیر ملی او، «دوره شهیده وریده مداد» نام گرفت.

داستان زندگی وریده مداد بخش مهمی از تاریخ انقلاب الجزایر را نشان می‌دهد؛ تاریخی که در آن زنان تنها پشتیبان مقاومت نبودند، بلکه در عملیات‌های فدایی، انتقال سلاح و رساندن پیام‌ها نیز مشارکت داشتند و رنج بازداشت و شکنجه را تحمل کردند.

وریده مداد یکی از زنانی بود که راه آزادی را با جان خود انتخاب کرد. زندگی او همچنان نمادی از وفاداری به میهن و گواهی بر نقش اساسی زنان الجزایری در به دست آوردن استقلال کشورشان است؛ نقشی که فداکاری‌هایش تا امروز در حافظه مردم الجزایر زنده مانده است.