بهاران لهیب

بامیان- پارک خاکی در گوشه‌ای از شهر بامیان به چشم می‌خورد. با وجود این‌که مکان‌های تفریحی زیادی در شهر بامیان وجود دارد و از سراسر افغانستان برای دیدن شگفت‌انگیزترین مکان آن، بند امیر، به این ولایت سفر می‌کنند و حتی مردم از کشورهای خارج از افغانستان نیز از این مکان‌ها لذت می‌برند، مردم بامیان همچنان با فقر، بیکاری، امکانات ناچیز و هزاران بدبختی دیگر دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
همان‌گونه که در گزارش‌های قبلی نیز با جزئیات بیشتر اشاره کردیم، سالانه میلیون‌ها افغانی از بند امیر به جیب دولت و بزرگان آن منطقه می‌رود، اما جاده‌ای که به این مکان وصل می‌شود، خاکی و ناهموار است. مردم بند امیر از جمله فقیرترین مردم آن سرزمین هستند.
با آن هم، در محلات رهایشی پارک‌هایی ایجاد شده است که خانواده‌ها به آنجا می‌روند تا کودکان‌شان بتوانند از وسایل بازی، هرچند ابتدایی، استفاده کنند.

همان‌گونه که در سراسر افغانستان، با حاکمیت طالبان نفس کشیدن برای مردم، به‌خصوص زنان، سخت شده است، سرکوب پی‌هم آنان را از ابتدایی‌ترین حقوق‌شان محروم ساخته است.

ما نیز یک روز به دیدن این پارک رفتیم. در آنجا زنان، مردان و کودکان به چشم می‌خوردند و تازه برخی وسایل بازی را به پارک آورده و نصب کرده بودند.

با جمیله وصل، که با کودک خردسالش به پارک آمده بود، هم‌کلام شدیم. جمیله مادر یک دختر و یک پسر است. شوهرش در کابل با یکی از دفاتر کار می‌کند. خود جمیله در کنار قالین‌بافی، با کمک مادرشوهرش به طفل‌داری مشغول است. او پیش از حاکمیت طالبان، مانند میلیون‌ها زن افغان دیگر، تحصیلات عالی داشت. وی برای ما گفت: «من هر روز عصر برای رفع خستگی از کار خانه، طفل‌داری و قالین‌بافی به این پارک می‌آیم و در کنار آن، می‌خواهم کودکانم هم ساعتی را به تفریح بگذرانند.»

جمیله افزود: «چند روز قبل، وقتی با دو کودکم آمدم، مادرشوهرم هم با من بود. در دروازه ورودی پارک، چند فرد امر به معروف نشسته بودند و مانع ورود زنان می‌شدند. اما زنان به حرف‌شان گوش ندادند و سرانجام با جبر وارد پارک شدیم.»

جمیله ادامه می‌دهد: «همه زنان با کودکان‌شان وارد پارک شدند و ساعت‌ها را در پارک سپری کردیم. به عنوان اعتراض، از آن روز تا حالی دیگر نگفتند که زنان وارد پارک نشوند، اما هر از گاهی به پارک می‌آیند تا مردم را کنترل کنند و پوشش زنان را مورد بررسی قرار بدهند.»
جمیله سخنانش را چنین جمع‌بندی کرد: «زنان افغانستان به خواست طالبان تسلیم نمی‌شوند؛ اگر تسلیم شوند، همه باید خودکشی کنند و به زندگی‌شان خاتمه دهند. ما زنان از هر فرصت ممکن استفاده می‌کنیم و به دل‌شان ترس ایجاد می‌کنیم، به امید روزی که زنان در صدر رهبری جامعه ما قرار بگیرند.»