مادران زندانیان جنبش ریف در مراکش همچنان چشمانتظار بازگشت فرزندانشان هستند
کاروانی از زنان فعال حقوق بشر در مراکش با حضور در الحسیمه، از خانوادههای زندانیان جنبش ریف حمایت کرده و بر خواست مادران برای آزادی و بازگشت فرزندانشان تأکید کردهاند.
مراکش- پس از سالها بازداشتهایی که در پی جنبش «ریف» در مراکش رخ داد، مادران شماری از زندانیان همچنان خواستار بازگشت فرزندانشان به خانه هستند و نمیخواهند این انتظار طولانی به واقعیتی دائمی تبدیل شود.
در تازهترین اقدام همبستگی با این مادران، شهر الحسیمه در شمال مراکش، روز شنبه ۶ ژوئن، میزبان کاروانی از زنان فعال حقوق بشر و کنشگران مدنی از شهرهای مختلف این کشور بود.
این ابتکار با هدف حمایت از خانوادههای بازداشتشدگان جنبش ریف، بهویژه مادرانی که در سالهای گذشته بار سنگین رنجهای روحی و اجتماعی ناشی از دوری فرزندانشان را بر دوش کشیدهاند، برگزار شد.
شرکتکنندگان معتقدند این دیدار پیامی روشن دارد: خانوادههای زندانیان در برابر پیامدهای بازداشت تنها نیستند و خواستههای آنان همچنان از سوی فعالان مدنی و حقوق بشری در مناطق مختلف مراکش شنیده میشود.
در دیدارهایی که میان اعضای کاروان و خانوادههای زندانیان برگزار شد، رنج و درد مادران بهعنوان یکی از برجستهترین ابعاد انسانی این پرونده نمایان بود. برای بسیاری از آنان، بازداشت فرزندانشان رویدادی گذرا نبوده، بلکه تجربهای مداوم از انتظار، نگرانی، سفرهای مکرر برای ملاقات و پیگیری وضعیت فرزندانشان بوده است.
سعاد براهمه، وکیل دادگستری، در سخنانی تأکید کرد که هدف این کاروان ابراز همبستگی با مادران و خانوادهها و رساندن این پیام است که آنان در این رنج تنها نیستند. او گفت خواسته مادران ساده و روشن است؛ اینکه بار دیگر فرزندانشان را در کنار خود ببینند. به گفته او، مادران میگویند: «دیگر بس است؛ ما فرزندانمان را میخواهیم، میخواهیم آنها در میان ما زندگی کنند.»
وی همچنین ادامه یافتن محرومیت زندانیان از فرصتهای آزادی یا عفو را عاملی برای تشدید رنج خانوادهها دانست و تأکید کرد که مادران همچنان چشمانتظار بازگشت فرزندانشان به آغوش خانواده پس از سالها دوری هستند.
شرکتکنندگان در این کاروان میگویند زنان منطقه ریف از آغاز اعتراضات در سال ۲۰۱۶ نقشی محوری ایفا کردهاند؛ نهتنها با حضور در اعتراضات، بلکه با ادامه دفاع از بازداشتشدگان پس از صدور احکام قضایی. با گذشت زمان، بسیاری از مادران، همسران و خواهران زندانیان به صداهای اصلی مطالبه عدالت و دفاع از این پرونده تبدیل شدهاند.
فعالان حقوق بشری بر این باورند که همبستگی زنان در قالب این کاروان، فراتر از یک حرکت نمادین است و نشاندهنده شبکهای از حمایت زنان از مادران آسیبدیده است؛ تلاشی برای حفظ این پرونده در فضای عمومی و جلوگیری از به فراموشی سپرده شدن آن با گذر زمان.
جنبش ریف به سال ۲۰۱۶ بازمیگردد؛ زمانی که این منطقه شاهد اعتراضات گسترده اجتماعی در مطالبه بهبود شرایط اقتصادی و خدمات عمومی بود. پس از این اعتراضات، شماری از فعالان بازداشت و محاکمه شدند و خانوادهها و نهادهای حقوق بشری همچنان خواستار آزادی افرادی هستند که هنوز در بازداشت به سر میبرند.
برای مادرانی که در این ابتکار در الحسیمه گرد هم آمدهاند، این موضوع تنها یک پرونده حقوقی یا سیاسی نیست؛ بلکه انتظار برای روزی است که فرزندانشان به خانه بازگردند و سالهای طولانی دوری و رنجی که بر زندگی خانوادههایشان سایه افکنده است، پایان یابد.