گلستان عزیز

شنگال- با آمدن بهار، کوه شنگال لباس سبز پوشیده است. درختان شکوفه داده‌، گل‌های بهاری همه‌جا را پوشانده‌ و صدای پرندگان از هر طرف شنیده می‌شود.

با رسیدن بهار، ایزدیان از خانه‌هایشان بیرون می‌آیند و به دل طبیعت می‌زنند. همه با هم، از کوچک تا بزرگ، راهی گردش می‌شوند؛ گویی این پیوند با طبیعت بخشی جدانشدنی از زندگی‌شان است. غذاها را در خانه مهیا می‌کنند و با خود می‌برند تا در فضای باز، کنار یکدیگر، سفره‌ای از شادی و صمیمیت پهن کنند. در این میان، کودکان با دویدن و بازی، روح تازه‌ای به فضا می‌بخشند.

در محل گردش، پیش از رسیدن ما، صدها خانواده گرد هم آمده بودند. بعضی از مادران سالمند کنار هم نشسته و مشغول صحبت بودند. زنان جوان‌تر در اطراف قدم می‌زدند و کودکان با خنده و بازی، فضا را مملو از شادی کرده بودند.

در میان جمع، دو زن به نام‌های غزال برکات و سیفی شمو روی زمین نشسته بودند. نام‌هایی که ریشه در طبیعت دارد، چون آن‌ها خود را بخشی از طبیعت می‌دانند و با سرزمین‌شان پیوندی عمیق دارند. هرچند نسل‌کشی سال ۲۰۱۴ آن‌ها را از سرزمینشان دور کرد و زندگی‌شان را دگرگون ساخت، اما بسیاری از کسانی که مانده‌اند یا بازگشته‌اند، امروز تلاش می‌کنند زندگی‌شان را از نو بنا کنند.

 

 

 

غزال برکات و سیفی شمو، با آرامش زیر نور آفتاب نشسته‌ و با روسری‌های سفید خود که نماد زنان ایزدی است و با لبخند از بهار امسال می‌گفتند.

غزال برکات درباره زیبایی بهار می‌گوید: «امسال خداوند به ما خیر و شادی بخشیده است. امیدواریم ایزدیان را حفظ کند، غم و بلا را از ما دور نگه دارد و نگذارد حق‌مان در این سرزمین پایمال شود. از خدا می‌خواهیم میان همه‌مان همدلی و اتحاد برقرار کند.» او هم مثل بسیاری دیگر، آرزو دارد ایزدیان در کنار هم و یکدل باشند.

 

 

امسال به‌دلیل بارندگی زیاد، بهار پربرکت‌تر از همیشه است. بسیاری از چشمه‌هایی که خشک شده بودند، دوباره پرآب شده‌اند. جاهایی که زمانی خشک و بی‌حاصل به نظر می‌رسیدند، حالا سراسر سبز شده‌اند.

سیفی شمو هم آرام زیر لب دعا می‌خواند؛ دعاهایی که با نسیم درهم می‌آمیزند، شاید به آسمان برسند و آرامش را برای ایزدی‌ها به ارمغان بیاورند.