درخواست از صلیب سرخ برای پیگیری سرنوشت بیش از ۱۲۵ ناپدیدشده در شهبا
گروه «صبايا سند» در شهر شهبا تجمعی همبستگی برگزار کرد و خواستار روشن شدن سرنوشت ناپدیدشدگان اجباری و افراد ربودهشده شد. این تجمع همزمان با نخستین سالگرد ناپدید شدن شماری از غیرنظامیان برگزار شد.
روشیل جونیور
السویداء – شرکتکنندگان در تجمع هفتگی «صبايا سند» از نهادهای دولتی و سازمانهای بینالمللی، بهویژه کمیته بینالمللی صلیب سرخ، خواستند تلاشهای خود را برای روشن شدن سرنوشت ناپدیدشدگان اجباری افزایش دهند و هرگونه اطلاعات موثق را در اختیار خانوادهها قرار دهند. آنان تأکید کردند که یک سال چشمانتظاری، رنج خانوادهها را بیش از پیش سنگین کرده است.
گروه «صبايا سند» شامگاه جمعه ۱۷ ژوئیه، در ادامه تجمعهای هفتگی خود، مراسم دیگری را در قالب کارزار همبستگی برگزار کرد؛ کارزاری که یک سال است با هدف پیگیری سرنوشت ناپدیدشدگان اجباری و ربودهشدگان ادامه دارد. این تجمع همزمان با گذشت یک سال از ناپدید شدن شماری از غیرنظامیانی برگزار شد که به گفته برگزارکنندگان، توسط نیروهای جهادی «هیئت تحریر الشام» ربوده شدهاند. آنان تأکید کردند که این افراد شهروندان غیرمسلح بودهاند و هنوز دلیل بازداشت یا ناپدید شدنشان مشخص نیست.
درخواست برای افزایش تلاشها جهت آزادی بازداشتشدگان
لمیس منذر، فعال مدنی از سازمان «خانه من، خانه تو»، گفت که برای شرکت در مراسم شمعافروزی که به ابتکار «صبايا سند» برگزار شده بود، حضور یافته است؛ مراسمی که با هدف دعا برای بازگشت سالم ناپدیدشدگان و روشن شدن سرنوشت آنان پس از یک سال بیخبری برگزار شد.
او افزود که تاکنون هیچ اطلاعات قطعی درباره سرنوشت این افراد در دست نیست، هرچند گزارشهایی وجود دارد که احتمال میدهد شماری از آنان در زندان عدرا نگهداری شوند.
لمیس منذر از کمیته بینالمللی صلیب سرخ خواست با جدیت بیشتری در زندان عدرا و دیگر مراکز احتمالی بازداشت تحقیق و جستوجو کند و برای کاهش رنج خانوادههای چشمانتظار، تلاشهای خود را گسترش دهد. او تأکید کرد که پرونده ناپدیدشدگان اجباری همچنان یکی از مهمترین پروندههای حلنشده در استان السویداء است.
به گفته او، روشن شدن سرنوشت بیش از ۱۲۵ مفقود میتواند روزنهای از امید برای خانوادههای آنان باشد. وی افزود که در میان مفقودان، افراد سالمند و حدود ۲۹ کودک نیز حضور دارند؛ از جمله حمزه وسیم عقل، کودک ۱۲ ساله. او تأکید کرد که همه این افراد بدون هیچ دلیل قانونی از خانههای خود بازداشت شدهاند و ابراز امیدواری کرد که همگی سالم به خانوادههایشان بازگردند.
«همبستگی، به ما آرامش درونی میدهد»
جمانه ناصیف، از اعضای گروه «صبايا سند»، گفت این تجمع در حالی برگزار شده که یک سال از ناپدید شدن جوانانی میگذرد که هنوز هیچ اطلاعی از سرنوشتشان در دست نیست. او افزود بسیاری از مادران یک سال است صدای فرزندانشان را نشنیدهاند و حتی نمیدانند آنان کجا هستند و در چه وضعیتی به سر میبرند.
او تأکید کرد که این تجمعهای هفتگی تا آزادی آخرین ربودهشده، ناپدیدشده یا بازداشتشده ادامه خواهد داشت. به گفته او، اعضای این گروه در کنار مادران و همسرانی ایستادهاند که چشمانتظار کوچکترین خبری از عزیزان خود هستند.
وی گفت: «اشکهای این زنان برای ما ارزشمند است و ما همچنان در کنارشان خواهیم ماند و از آنان حمایت خواهیم کرد.»
جمانه ناصیف همچنین از همبستگی گسترده مردم شهر شهبا سخن گفت و افزود که مردم این شهر هیچگاه یکدیگر را تنها نگذاشتهاند و همچون اعضای یک خانواده، شادی و غم را با هم شریک میشوند. به اعتقاد او، همین همبستگی و محبت، امید آنان را به پیروزی صلح و انسانیت زنده نگه داشته است.
او در ادامه درباره حوادثی که همزمان با ناپدید شدن غیرنظامیان رخ داد، گفت: «ما تصور میکردیم کسانی که وارد منطقه شدهاند، برادران ما هستند و همه زیر پرچم یک وطن زندگی میکنیم؛ اما ناگهان با قتل و آدمربایی روبهرو شدیم.» او این پرسش را مطرح کرد که چگونه ممکن است غیرنظامیان بیدفاع با ارتشی که با سلاح وارد منطقه شده، معامله شوند و این وضعیت را کاملاً غیرمنطقی دانست.
رانیا ابوحسون، مادر دانیال موفق الحرفوش، یکی از ناپدیدشدگان، نیز از رنج یکساله خود سخن گفت. او توضیح داد که فرزندش فارغالتحصیل دانشگاه بود، خارج از سوریه کار میکرد و تنها برای یک ماه به دیدار خانوادهاش بازگشته بود. به گفته او، دانیال یک شهروند عادی بود و هیچ ارتباطی با هیچ گروه یا جریان نظامی نداشت، اما ناپدید شدنش خانواده را در بلاتکلیفی و انتظار دردناکی فرو برده است.
او افزود که پسرش همراه چند نفر از پسرعموهایش به یکی از مزارع رفته بود و از همان زمان دیگر هیچ خبری از او به دست نیامده است. وی از مسئولان و نهادهای ذیربط خواست هر اطلاعاتی را که درباره فرزندانشان در اختیار دارند، با خانوادهها در میان بگذارند.
او گفت: «سال گذشته سختترین سال زندگی من بود؛ تمام روزهای این سال برایم سیاه بود، نه فقط ماه ژوئیه.»
وی همچنین گفت که دانیال تنها فرزند اوست و تنها آرزویش این است که دوباره صدای او را بشنود. او افزود که طی یک سال گذشته در همه این تجمعها شرکت کرده و تا زمانی که توان داشته باشد، به حضور خود ادامه خواهد داد، به این امید که خبری از پسرش برسد و او را دوباره ببیند.
احکام خیر، مادر اشرف الحرفوش، دیگر فرد ناپدیدشده، نیز گفت که پسرش همراه چهار نفر از پسرعموهایش در ۱۹ ژوئیه سال گذشته، پس از رفتن به مزرعهای در منطقه دیر شعیر، ناپدید شدند و از آن روز تاکنون خانواده هیچ اطلاعی از سرنوشت آنان ندارد.
او گفت: «فرزندان ما دانشجو هستند و حتی به یک مورچه هم آزار نمیرسانند.»
وی افزود که گذشت یک سال بدون آنکه خانواده بداند عزیزانش زندهاند یا نه، برای هر مادری درد و رنجی طاقتفرساست.
او همچنین گفت خانواده هر روز با امید شنیدن خبری خوش از خواب بیدار میشوند و هر بار که تلفن زنگ میخورد، با این تصور که شاید خبری از فرزندانشان باشد، با شتاب به سراغ آن میروند. او از همه کسانی که اطلاعاتی در اختیار دارند یا میتوانند کمکی کنند، خواست برای روشن شدن سرنوشت مفقودان و بازگرداندن آنان به خانوادههایشان هر اقدامی که از دستشان برمیآید انجام دهند.