آرژین دیلَک اونجَل

رحا- ۳۳ نفری که در حمله سوروچ جان باختند، از شهرها، قومیت‌ها و پیشینه‌های متفاوت ترکیه برای هدفی مشترک گرد هم آمده بودند؛ مشارکت در بازسازی کوبانی و رساندن اسباب‌بازی و کمک‌های بشردوستانه به کودکان این شهر. آنان از میان دانشجویان، معلمان، کارگران، روزنامه‌نگاران، فعالان مدنی، هنرمندان و کنشگران اجتماعی بودند و بسیاری از آنان پیش‌تر نیز در فعالیت‌های داوطلبانه و جنبش‌های اجتماعی حضور داشتند.

بخش قابل توجهی از جان‌باختگان را دانشجویان دانشگاه‌های مختلف ترکیه تشکیل می‌دادند. در میان آنان دانشجویان رشته‌های روزنامه‌نگاری، حقوق، علوم سیاسی، روان‌شناسی، تاریخ، مهندسی عمران، ادبیات و مدیریت دولتی دیده می‌شدند. بسیاری از آن‌ها علاوه بر تحصیل، در فعالیت‌های دانشجویی، دفاع از حقوق زنان، حمایت از حقوق کارگران، حفاظت از محیط زیست و فعالیت‌های فرهنگی مشارکت داشتند و برخی نیز در اعتراضات پارک گزی، همبستگی با کارگران معدن سوما و حمایت از زلزله‌زدگان وان حضور یافته بودند.

 

 

در میان قربانیان، چند معلم و فعال آموزشی نیز حضور داشتند که تلاش می‌کردند آموزش را با فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی پیوند بزنند. شماری دیگر روزنامه‌نگار، فعال رسانه‌ای و نویسنده بودند که در حوزه آزادی بیان، حقوق بشر و مسائل اجتماعی فعالیت می‌کردند. برخی نیز کارگران ساختمانی، استادکار، گارسون یا کارگر خدماتی بودند که با وجود شرایط دشوار اقتصادی، داوطلبانه به این کاروان پیوسته بودند.

تعدادی از جان‌باختگان از فعالان شناخته‌شده جنبش زنان و مبارزه با خشونت علیه زنان بودند و در انجمن‌های زنان، نهادهای مدنی و فعالیت‌های برابری‌خواهانه نقش داشتند. در میان آنان افرادی حضور داشتند که برای دفاع از حقوق جامعه ال‌جی‌بی‌تی، مبارزه با تبعیض، حمایت از اقلیت‌ها و ترویج همزیستی مسالمت‌آمیز فعالیت می‌کردند.

این گروه از نظر قومی و مذهبی نیز تنوع چشمگیری داشت. در میان آنان ترک، کورد، چرکس، عرب، علوی و سنی حضور داشتند؛ افرادی که از شهرهای مختلف ترکیه، از استانبول، بورسا، سامسون، دیاربکر، ماردین، موش، وان، هاتای، حکاری، درسیم، چناق‌قلعه و اورفا راهی سوروچ شده بودند.

سن جان‌باختگان نیز از ۱۹ تا ۶۵ سال متغیر بود. جوان‌ترین قربانیان دانشجویان و فعالان جوانی بودند که برای نخستین بار در یک مأموریت داوطلبانه شرکت می‌کردند و مسن‌ترین آنان، استادکار ۶۵ ساله‌ای بود که پس از کشته شدن فرزندش در نبردهای کوبانی، تصمیم گرفته بود برای کمک به مردم این شهر راهی مرز شود.

 

 

برخی از قربانیان سابقه بازداشت یا زندان به دلیل فعالیت‌های سیاسی و مدنی داشتند و تعدادی نیز عضو یا هوادار احزاب، انجمن‌های دانشجویی و سازمان‌های چپ‌گرا و سوسیالیست بودند. با این حال، وجه مشترک همه آنان حضور داوطلبانه در کاروانی بود که هدف آن بازسازی کوبانی، ایجاد پارک و مهدکودک، انتقال لوازم آموزشی و اسباب‌بازی و اعلام همبستگی با مردم این شهر پس از پایان محاصره داعش بود.

خانواده‌های قربانیان و فعالان مدنی از این ۳۳ نفر با عنوان «۳۳ مسافر رؤیا» یاد می‌کنند؛ عنوانی که به گفته آنان یادآور نسلی است که با وجود تفاوت‌های ملی، قومی، مذهبی، شغلی و سیاسی، برای یاری رساندن به مردم کوبانی در کنار یکدیگر قرار گرفتند و پیش از رسیدن به مقصد، در حمله انتحاری داعش جان باختند.

خانواده‌های قربانیان همچنان از این ۳۳ نفر با عنوان «۳۳ مسافر رؤیا»یاد می‌کنند و معتقدند عدالت تنها زمانی محقق خواهد شد که همه عاملان و مسئولان این فاجعه پاسخگو شوند.

ادامه دارد...

فردا: یازدهمین روز پس از کشتار؛ روایت مادر عثمان منتشر می‌شود.