از آوارگی تا استقلال؛ داستان یک زن كورد در مسیر مکانیکشدن
دلشان توران، زن ۲۳ ساله كورد اهل عفرین، پس از سالها مهاجرت مسیر استقلال اقتصادی را با انتخاب حرفه مکانیک خودرو دنبال کرده است.
سورگُل شيخو
قامشلو- دلشان توران، زن ۲۳ ساله کُرد، مسیر متفاوتی را برای ساختن آینده خود انتخاب کرده است؛ او با ورود به رشته مکانیک خودرو، حرفهای را دنبال میکند که همچنان در بسیاری از جوامع مردانه تلقی میشود.
خودبودن، محکمترین تکیهگاه انسان است
در برابر چنین شرایطی، رویکرد درست و سالم نه بستن درها به روی جهان بیرون است و نه از دست دادن هویت. زندگی در خارج از کشور میتواند فرصتی بزرگ برای ساختن آیندهای بهتر باشد؛ اما این موفقیت زمانی معنا و ارزش دارد که فرد زبان، فرهنگ و ارزشهای اصیل خود را حفظ کند. هویت، محکمترین سپر انسان در برابر گمشدن و ازخودبیگانگی است و هرچه فرد ریشههای خود را بهتر بشناسد، با اعتماد بیشتری میتواند به سوی آینده گام بردارد.
بهدلیل شرایط نامناسب اقتصادی و فشارهای حکومت بعث بر مردم کردستان، در دو دهه گذشته خانوادههای بسیاری از کردها مهاجرت را انتخاب کردهاند. هرچند ترک خانه و سرزمین آسان نبود، این خانوادهها در جستوجوی شرایط بهتر، زندگی همراه با کرامت و امنیت بودند.
از عفرین روژآوای کوردستان تا فنلاند در اروپا
یکی از این افراد، دلشان توران، دختر ۲۳ ساله اهل عفرین در روژآوا است. دلشان در ۱۲سالگی، در سال ۲۰۱۵، همراه خانوادهاش به باکور کوردستان پناه برد. هفت سال بعد، خانواده او راهی کشورهای اروپایی شدند و حدود پنج سال است که، از سال ۲۰۲۱، دلشان و خانوادهاش در فنلاند زندگی میکنند.
دلشان توران در فنلاند برای دستیابی به استقلال اقتصادی و فردی خود، مسیر تحصیل و کار را در پیش گرفت. او از اول مارس ۲۰۲۶ تحصیل خود را در مرکز آموزشی Koulutuskeskus Salpaus، در دانشکده سالپائوس، در رشته خودرو و مکانیک خودرو آغاز کرده است.
این دوره که در نظام آموزشی فنلاند با عنوان آموزش حرفهای شناخته میشود، مسیری عملی برای کسب مهارت و تجربه مورد نیاز ورود مستقیم به بازار کار است و با آموزشهای دانشگاهی و آکادمیک تفاوت دارد. دلشان توران برای خود شغلی آسان و معمولی انتخاب نکرده است.
«میخواستم هزینه زندگی خانوادهام را تأمین کنم»
دلشان در گفتوگو با ما از تجربه پناهجویی و مسیر خود برای دستیابی به استقلال اقتصادی و تحصیلی گفت. او توضیح داد که از سنین پایین کار کرده و تلاش داشته به تواناییهای خودش تکیه کند:«نه به این دلیل که کار کردن انتخاب آسانی بود؛ بلکه چون میخواستم هزینه زندگی خانوادهام را تأمین کنم و مطمئن شوم که ما به فرد دیگری وابسته نیستیم.»
«عفرین فقط محل زندگی ما نبود»
دلشان میگوید ترک عفرین تصمیم آسانی نبوده است؛ زیرا عفرین برای او تنها یک محل زندگی نبود:«آنجا خانه ما، خاطرات ما، زندگی ما و همه چیزهایی بود که میشناختیم. اما شرایط دشوار ما را مجبور کرد به جایی برویم که بتوانیم در امنیت زندگی کنیم و برای ساختن آیندهای بهتر تلاش کنیم.»
«یاد گرفتن زندگی در فنلاند سخت بود»
دلشان میگوید برای یادگیری زبان و فرهنگ فنلاند حدود دو سال با دشواریهای زیادی روبهرو بوده است:«زندگی اینجا سخت است. شش ماه از سال هوا بدون وقفه سرد است و بیشتر فصلها شبیه زمستان هستند. دمای هوا گاهی به ۴۰ درجه زیر صفر میرسد و شرایط بسیار سرد و دشوار است. به همین دلیل، تا زمانی که توانستم خودم را با این شرایط وفق بدهم، مدت زیادی طول کشید.»
نخستین زن مکانیک كورد در فنلاند
دلشان با اشاره به تفاوتهای فرهنگی میان عفرین و فنلاند و فرصتهایی که زنان در بازار کار فنلاند دارند، میگوید:«زنان در عفرین نمیتوانند در زمینه مکانیکی کار یا تحصیل کنند. برای بسیاری عجیب است که یک زن مکانیک باشد و کار او نوعی مایه شرمساری تلقی میشود. همیشه مکانیکی بهعنوان کاری مردانه دیده شده و تصور میشود زنان نباید چنین کاری انجام دهند یا شغلی متفاوت از نقشهای معمول خود انتخاب کنند.
در فنلاند زنان زیادی مکانیک هستند، اما بیشتر آنها اروپاییاند. من تنها زن كوردی هستم که در فنلاند بهعنوان مکانیک کار میکنم.»
از پیشنهاد خانواده تا ورود به دنیای مکانیکی
دلشان توران که در ابتدا قصد داشت پرستاری بخواند، درباره انتخاب رشته مکانیک میگوید:«برادرم پیشنهاد کرد رشته مکانیک بخوانم و به من گفت که کار سختی است. پدرم حمایت زیادی از من کرد تا این نخستین گام حرفهای را بردارم. هرچند روز اول و هفته اول برایم سخت بود، اما در شش ماه گذشته جزئیات زیادی درباره خودرو و تعمیر آن یاد گرفتهام.
شش ماه گذشته است، اما هنوز دو سال و نیم دیگر فرصت دارم تا مهارتهای مهمتری یاد بگیرم. فرصت یادگیری همچنان پیش روی من است.»
«برای تحقق رؤیاهایتان تلاش کنید»
دلشان توران از زنان و دختران جوانی که با موانع ناشی از نگرشهای مردسالارانه روبهرو هستند میخواهد رؤیاهای خود را دنبال کنند و به تحصیل ادامه دهند.
او در پایان میگوید:«از زنان جوانی که رؤیاهای بزرگی دارند میخواهم به نگاههای واپسگرایانه جامعه اهمیت ندهند، رؤیاهایشان را دنبال کنند و برای تحقق آنها تلاش و زحمت بکشند. هیچ چیزی بهآسانی به دست نمیآید.
یک زن میتواند مکانیک باشد، میتواند خلبان شود و هواپیما براند. ما زنان میتوانیم کارهای زیادی انجام دهیم. دیگر نباید میان زن و مرد تفاوتی وجود داشته باشد. هدف ما زنان، موفقیت است. به همین دلیل، من بهعنوان یک زن كورد میخواهم در فنلاند موفق شوم.»