آوارگان غزه در آستانه زمستان؛ «پیش از آنکه سیل بیاید، ما را نجات دهید»
با نزدیک‌شدن زمستان، آوارگان غزه در چادرهای فرسوده و بدون امکانات حفاظتی، از خطر سیل و آب‌گرفتگی نگران‌اند و خواستار تأمین سرپناه امن هستند.
نخم كراجه
فلسطین- اکنان نوار غزه در فلسطین، به‌ویژه آوارگان، در شرایطی دشوار زندگی می‌کنند. جنگ زیرساخت‌ها و شبکه‌های فاضلاب را ویران کرده و هزاران خانواده آواره نیز از چادرهای مناسب و وسایل محافظت در برابر باران و سرما محروم‌اند.
در همین زمینه، ساکنان اردوگاه‌های آوارگان در شرق شهر غزه، امروز پنجشنبه ۲۲ اکتبر، در تجمعی اعتراضی و مسالمت‌آمیز با شعار «پیش از آنکه اینجا زیر آب برود، انسان‌ها را نجات دهید»، از نهادهای محلی و بین‌المللی خواستند برای محافظت از آنان در برابر خطر سیل و غرق‌شدن، هم‌زمان با نزدیک‌شدن فصل زمستان، فوراً اقدام کنند.
این تجمع در حالی برگزار شد که ساکنان نگران تکرار صحنه‌های آب‌گرفتگی اردوگاه‌ها در زمستان‌های گذشته‌اند؛ به‌ویژه آنکه خسارت‌های واردشده به منطقه، وضعیت شکننده آن را وخیم‌تر کرده است.
«نجوى اهل» در میان گروهی از زنان آواره، از شرایط زندگی در اردوگاه گفت. او تأکید کرد که پس از ویرانی خانه‌های مردم، هیچ سرپناه امنی برای جایگزینی آن‌ها فراهم نشده است. خانواده‌های بسیاری سرپناهی ندارند که از آنان در برابر باران و سرما محافظت کند و هم‌زمان، توانایی‌شان برای تأمین نیازهای اولیه فرزندانشان کاهش یافته است.
نگرانی او تنها به نفوذ آب باران به داخل چادرها محدود نمی‌شود، بلکه دشواری‌های زندگی روزمره را نیز دربرمی‌گیرد. نبود روشنایی، به‌ویژه هنگام رفت‌وآمد شبانه زنان و کودکان برای انجام نیازهای اولیه، مشکلات بیشتری ایجاد کرده است.
او گفت که مسئولان شهرداری به اردوگاه آمده و به ساکنان هشدار داده‌اند که ممکن است هر لحظه گرفتار سیل شوند. نجوى اهل پرسید: «اگر ماندن ما در اینجا خطرناک است، پس مکان جایگزینی که بتوانیم به آنجا برویم کجاست؟ ما توانایی پیدا کردن جای دیگری را نداریم.»
«چادرهای فرسوده محافظتی فراهم نمی‌کنند»
إنعام شلايل، مسئول فعالیت‌های زنان در اردوگاه‌های شرق شهر غزه، نیز گفت چادرهای فرسوده حفاظت کافی در برابر باران ندارند و ساکنان به چادرهای جدید، پوشش‌های برزنتی و وسایل روشنایی نیازمندند. به گفته او، این تجمع با هدف مطالبه اقدام فوری نهادهای محلی و بین‌المللی، پیش از وقوع فاجعه‌ای دیگر، برگزار شده است.
او با اشاره به نزدیک‌شدن زمستان و نگرانی همگانی از سیل گفت: «اگر این منطقه پیش‌تر دچار آب‌گرفتگی می‌شد، امروز پس از جنگ و تخریب شبکه‌های فاضلاب، وضعیت چگونه خواهد بود؟ چادرها فرسوده‌اند و کمک کافی به ما نرسیده است.»
او افزود که بیشتر ساختمان‌های منطقه آسیب دیده‌اند و خانواده‌ها در میان ویرانه‌ها زندگی می‌کنند، بی‌آنکه کمکی متناسب با حجم نیازهایشان دریافت کنند.
حربه خلیل نیز رنج خانواده‌ها را در تصویری از خانه‌ای ویران و چادری پارچه‌ای خلاصه کرد که توان مقاومت در برابر باران را ندارد. او گفت: «می‌خواهیم نهادها ما را ببینند و کمکمان کنند؛ نه اینکه فقط از رنج ما عکس بگیرند و بعد بروند.»
«دیگر کرامتی برایمان نمانده است»
نجاح توفیق، یکی دیگر از زنان آواره، از احساس ازدست‌رفتن امنیت پس از سال‌ها آوارگی مکرر سخن گفت. او تأکید کرد چادرهایی که خانواده‌ها در آن‌ها زندگی می‌کنند، دیگر توان تأمین حفاظت لازم را ندارند و کودکان همواره از تکرار سیل و غرق‌شدن می‌ترسند.
او افزود: «چندین بار آواره شدیم و سپس برگشتیم، اما اگر اکنون آب همه‌جا را فرا بگیرد، به کجا برویم؟ شاید حتی پتویی هم پیدا نکنیم که ما را از سرما حفظ کند.» او از مسئولان خواست چادر فراهم کنند و پیش از آنکه آب آنان را فرا بگیرد، راه‌حلی برای محافظت از خانواده‌ها بیابند.
از منظر حقوقی
فراهم‌کردن سرپناه مناسب و محافظت از آوارگان در برابر خطر سیل، در کنار تأمین آب، خدمات فاضلاب و روشنایی، از الزامات اساسی حفظ کرامت و امنیت آنان بر اساس اصول بشردوستانه است. خطرهای پیش‌بینی‌شده، اقدام‌های فوری و پیشگیرانه را ضروری می‌کند؛ اقدام‌هایی که باید به نیازهای زنان و کودکان توجه ویژه داشته باشند.
همچنین، هرگونه تخلیه باید با حفظ امنیت و کرامت ساکنان و فراهم‌کردن سرپناهی امن و مناسب همراه باشد، نه اینکه خانواده‌ها بدون هیچ گزینه واقعی در معرض خطر غرق‌شدن رها شوند.
ساکنان اردوگاه‌ها و خانه‌های آسیب‌دیده، میان چادرهای فرسوده، خانه‌های ویران و شبکه‌های فاضلاب تخریب‌شده، در انتظار کمکی هستند که پیش از بارش باران برسد، نه پس از وقوع فاجعه. پیام آنان در این تجمع روشن بود: نجات انسان با تأمین سرپناهی امن و اقدام‌هایی آغاز می‌شود که مانع تبدیل زمستان به موج تازه‌ای از رنج و آوارگی شود.