«کلشی ماکو»؛ فیلمی که خشونت بغداد را از نگاه یک زن نویسنده روایت می‌کند
میسون پاچه‌چی در فیلم «کلشی ماکو» (هیچ خبری نیست) داستان‌هایی انسانی از زندگی مردم بغداد در اواخر سال ۲۰۰۶ روایت می‌کند. فیلم از ترس و داغ از دست دادن عزیزان می‌گوید. در کنار این درد، توان انسان را برای ایستادگی و دل بستن به امید هم نشان می‌دهد.
مرکز خبر - «کلشی ماکو» از جمله فیلم‌های سینمای عراق است که به زندگی روزمره‌ی مردم این کشور در یکی از سخت‌ترین دوره‌های تاریخ معاصرش پرداخته است.
میسون پاچه‌چی، کارگردان عراقی، این فیلم را به‌عنوان نخستین اثر بلند داستانی‌اش ساخته است. فیلم پس از سال‌ها کار و آماده‌سازی، در سال ۲۰۲۱ روی پرده رفت.
داستان فیلم در روزهای پایانی سال ۲۰۰۶ در بغداد می‌گذرد. خشونت فرقه‌ای در آن دوره زندگی مردم را زیر و رو کرده بود. فیلم بیننده را به یکی از محله‌های شهر می‌برد. چند آدم معمولی در این محله، در سایه‌ی ترس و نگرانی روزگار می‌گذرانند. هر یک از آنان می‌کوشد در این شرایط سخت، از خود و خانواده‌اش محافظت کند.
دارینا الجندی نقش «سارا» را بازی می‌کند و داستان بیش از همه بر محور این شخصیت می‌چرخد. سارا نویسنده است و دخترش را به‌تنهایی بزرگ می‌کند. رویدادهای دردناکی که پیرامونش رخ می‌دهند، او را از نوشتن بازداشته‌اند. سارا در پی راهی برای ادامه‌ی زندگی است و در این مسیر با چند تن از همسایگانش آشنا می‌شود. قصه‌ی هر کدام از این همسایگان با ترس‌ها و رؤیاهای خودش گره خورده است.
فیلم مستقیماً بر رویدادهای جنگ و صحنه‌های نبرد تمرکز نمی‌کند. نگاه آن بیشتر به انسان است و به ردی که جنگ در درون او بر جا می‌گذارد. ترس همراه همیشگی شخصیت‌هاست. آنان عزیزانشان را از دست می‌دهند، نگران آینده‌اند و به مهاجرت فکر می‌کنند. با این همه، دست از زندگی و امید نمی‌کشند. این‌گونه است که بغداد در این فیلم خود به شخصیتی زنده بدل می‌شود. خیابان‌ها و خانه‌های شهر، قصه‌ها و دردهای ساکنانش را در خود نگه داشته‌اند.
میسون پاچه‌چی برای روایت این داستان‌ها زبانی آرام و نزدیک به زندگی روزمره را برگزیده و از صحنه‌های آشنای جنگ فاصله گرفته است. ساخت فیلم سال‌ها طول کشید. کار روی آن مدت‌ها پیش از نمایش آغاز شد و در مسیر تولید، دشواری‌های فراوانی پیش آمد.
نام فیلم یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های آن است. «کلشی ماکو» عبارتی عراقی است و تناقضی آشکار در خود دارد. کسی که این جمله را به زبان می‌آورد، در ظاهر می‌گوید اوضاع عادی است و هیچ خبری نیست. اما رویدادهای فیلم نشان می‌دهند که پشت همین تعبیر ساده، اتفاق‌های بسیاری در جریان است.