مرکز خبر- فیلم «هنوز امید هست» (C’è ancora domani)، نخستین تجربه کارگردانی بازیگر و کارگردان ایتالیایی پائولا کورتلسی، در ایتالیا موفقیت چشمگیری به دست آورده و به‌عنوان اثری تأثیرگذار با بازتاب اجتماعی گسترده مورد توجه قرار گرفته است.

این فیلم در رمِ پس از جنگ در سال ۱۹۴۶ روایت می‌شود و ایتالیا را در میانه فقر و تحولات اجتماعی، با فضایی سیاه‌وسفید به تصویر می‌کشد. اثر با ارجاع به جریان نئورئالیسم، میان گذشته و امروز پیوندی معنادار برقرار می‌کند.

در مرکز داستان، زنی به نام دلیا قرار دارد که از سوی مردی که با او زندگی می‌کند، ایوانو، تحت خشونت جسمی و روانی قرار می‌گیرد. دلیا که تمام روز کار می‌کند و مسئولیت خانواده را بر عهده دارد، در خانه از حق تصمیم‌گیری محروم است و نماینده زنانی است که در جامعه آن دوران «نامرئی» تلقی می‌شدند. فیلم خشونت علیه زنان را نه صرفاً مسئله‌ای فردی، بلکه ساختاری اجتماعی می‌داند.

یکی از ویژگی‌های برجسته فیلم، تغییر مسیر روایت در پایان است. در حالی که داستان در ابتدا شبیه روایتی از فرار و رهایی فردی به نظر می‌رسد، پایان فیلم معنایی گسترده‌تر پیدا می‌کند. نامه‌ای مرموز که به دست دلیا می‌رسد، به‌جای نماد فرار شخصی، به نشانه‌ای از آزادی اجتماعی تبدیل می‌شود.

پائولا کورتلسی، با وجود پرداختن به موضوعات سنگین، از طنز و موسیقی برای ایجاد لایه‌ای متفاوت در روایت استفاده کرده است. صحنه‌های خشونت با زبانی سبک‌پردازی‌شده و شبیه به یک طراحی حرکتی ارائه می‌شوند تا عادی‌شدن رنج و خشونت را به نمایش بگذارند.

پایان فیلم نیز داستان را به یک نقطه عطف تاریخی پیوند می‌زند: نخستین مشارکت زنان ایتالیایی در انتخابات سال ۱۹۴۶. این بخش نشان می‌دهد که امید تنها در رهایی فردی خلاصه نمی‌شود، بلکه در تغییرات اجتماعی معنا پیدا می‌کند.

این فیلم در ایتالیا بازتاب گسترده‌ای داشته و بار دیگر بحث خشونت علیه زنان را به مرکز توجه بازگردانده است. منتقدان «هنوز امید هست» را اثری تأثیرگذار می‌دانند که مسیر یافتن صدای یک زن را، از نادیده‌گرفته‌شدن در خانه تا دستیابی به حق انتخاب، به شکلی قدرتمند روایت می‌کند.