«اولین معلم من مادرم بود»؛ روایت زنی که حافظ فرهنگ شد
کافیه احمد با وجود محرومیت از ادامه تحصیل، علاقهاش به خیاطی را رها نکرد. او که آموزشهای اولیه را از مادرش آموخته بود، اکنون با طراحی و دوخت لباسهای سنتی کوردی، هم به استقلال مالی رسیده و هم در حفظ فرهنگ بومی نقشآفرینی میکند.
شلیرکویی
کویه- بسیاری از زنانی که سختیها و تلخیهای زندگی را پشت سر میگذارند، به قویترین زنان تبدیل میشوند و برای جامعه و دیگر زنان خدمت میکنند. کافیه احمد از شهر کویه، پس از سالها زندگی در شرایط دشوار، امروز به پاسدار فرهنگ اصیل کوردی تبدیل شده و با اراده و پشتکار به فعالیت خود ادامه میدهد.
کافیه احمد در سال ۱۹۷۶ در شهر کویه به دنیا آمد. با وجود هوش و استعداد فراوان، به دلیل شرایط زندگی تنها توانست تا پایان کلاس ششم ابتدایی تحصیل کند. اما این مسئله باعث نشد که خانهنشین شود. او استعداد خود را در خیاطی، طراحی لباس کوردی و ساخت زیورآلات و اکسسوریهای ویژه لباس کوردی کشف کرد. هدف از معرفی داستان او، تشویق دیگر زنان است تا مانند کافیه استعدادهای خود را پیدا کنند، به استقلال مالی برسند و در زمینهای که دوست دارند فعالیت کنند.
«اولین معلم من مادرم بود»
کافیه درباره آغاز کارش میگوید: «از کودکی به کارهای دستی و خیاطی علاقه داشتم. مادرم که خدا رحمتش کند، چرخ خیاطی داشت و من گاهی در کارهایش به او کمک میکردم. به همین دلیل، اولین معلم و آموزگار من در خیاطی مادرم بود. علاقه و اشتیاق زیادی که داشتم، مرا تشویق کرد تا این مسیر را ادامه دهم.»
او افزود: «در ابتدا فقط در خانه کار میکردم و همزمان به امور خانه و تربیت فرزندانم رسیدگی میکردم. حدود ۱۵ سال در زمینه طراحی و دوخت لباس فعالیت داشتم، اما همیشه آرزو داشتم مغازهای برای خودم داشته باشم. کار در خانه محدودیتهای خاص خود را دارد. چهار سال پیش توانستم این آرزو را عملی کنم و مغازهای در نزدیکی خانهام باز کنم تا هم به خانواده رسیدگی کنم و هم به کارم بپردازم. اکنون فرزندانم در دانشگاه تحصیل میکنند.»
کافیه میگوید: «هر روز مشتاقم زودتر به مغازهام برسم، چون کار و مغازهام بخشی از زندگی من هستند. وقتی لباسها و کلاههایی را که طراحی کردهام در نمایشگاهها میبینم، احساس خوشحالی میکنم. بیشتر محصولاتم شامل کلاه، شال و زیورآلاتی است که بر اساس طرحهای قدیمی و اصیل کوردی ساخته میشوند و به همین دلیل مورد استقبال زیادی قرار گرفتهاند.»
«خیلیها تلاش کردند مرا دلسرد کنند، اما ادامه دادم»
او معتقد است هر فردی استعدادی دارد که باید آن را کشف و تقویت کند. کافیه میگوید: «وقتی کارم را آغاز کردم، بسیاری از افراد مرا دلسرد میکردند و میگفتند چرا اینهمه زحمت میکشی و نیازی به این کار نداری. اما من به توانایی و سلیقه خودم ایمان داشتم. وقتی چیزی میدوزم و مشتریان از آن رضایت دارند، احساس بسیار خوبی پیدا میکنم.»
او ادامه میدهد: «همیشه تلاش کردهام با مشتریان با احترام رفتار کنم، سفارشها را بهموقع تحویل بدهم و به تعهداتم پایبند باشم. هرگز نمیگذارم مشتری بدون دریافت سفارش خود ناراضی از مغازه خارج شود.»
کافیه تأکید میکند: «کار کردن مایه افتخار است، نه شرمندگی. زنان نباید همیشه چشمانتظار حمایت مالی پدر، برادر یا همسرشان باشند. هر زنی باید برای استقلال خود تلاش کند. کار کردن به انسان هویت میدهد و باعث میشود به تواناییهای خود ایمان بیاورد. علاوه بر آن، هر روز با افراد جدید آشنا میشوم و از تبادل تجربهها و دیدگاهها لذت میبرم.»
او میگوید بسیاری از زنان برای یادگیری خیاطی نزد او آمدهاند و با افتخار، بدون دریافت هزینه، به آنان آموزش داده است. کافیه در پایان میافزاید: «رویای من این بود که پرستار شوم و اگر شرایط تحصیل برایم فراهم میشد، حتماً این رشته را انتخاب میکردم؛ اما شرایط زندگی اجازه نداد تحصیلاتم را ادامه دهم.»
«مردم دوباره به فرهنگ اصیل خود بازگشتهاند»
کافیه که در زمینه لباس کوردی تخصص زیادی دارد، میگوید: «من همچنان بر اساس سبکهای قدیمی و اصیل کوردی کار میکنم. خوشبختانه مردم نیز دوباره به این سبکهای اصیل فرهنگی روی آوردهاند، زیرا در سالهای اخیر لباس کوردی تا حد زیادی از شکل اصلی خود فاصله گرفته بود.»
او افزود: «در کنار دوخت لباس، اکسسوریهای آن را نیز بر اساس سلیقه و سفارش مشتریان طراحی میکنم. رضایت مشتریان خستگی کار را از تنم بیرون میکند. هرچند خیاطی کار سختی است و گاهی شانهها، گردن و پاهایم از خستگی درد میگیرند، اما وقتی یک کار زیبا و باکیفیت ارائه میدهم، تمام آن خستگیها را فراموش میکنم.»
کافیه در پایان از زنان میخواهد استعدادهای خود را کشف کنند و تنها چشمانتظار استخدام در ادارات و نهادها نباشند. او میگوید: « هر انسانی استعدادی دارد، کافی است آن را پیدا کنیم، روی آن کار کنیم و از آن برای ساختن آیندهای بهتر بهره ببریم.»