پروسه‌ی قرنطینه ۱۵ روزه که به مدت ۲ سال در زندان‌ها انجام می‌شود، روند درمان زندانیان بیمار را به شکنجه تبدیل می‌کند. زندانیانی که پس از بازگشت از بیمارستان به مدت ۱۵ تا ۲۰ روز در قرنطینه می‌مانند، اغلب قادر به تامین نیازهای اولیه‌ی خود نیستند. بستگان بازداشت‌شدگان خواهان آن هستند که این رویه به گونه‌ای اصلاح شود که شامل زندانیان بیمار نشود.

 

مدینه مامداوغلو

آمد - پس از آغاز اولین موج کووید-۱۹ در ترکیه در ۱۱ مارس ۲۰۲۰، قانون‌های جدیدی در زندان‌ها به دلایل "امنیتی" گذاشته شد. با وجود گذشت ۲ سال و عادی شدن زندگی خارج، اما زندگی در داخل زندان‌ها هنوز به حالت عادی برنگشته است. در زندان‌هایی که ممنوعیت ملاقات آزاد در دسامبر گذشته برداشته شد، قرنطینه‌ی ۱۵ تا ۲۰ روز پس از بازگشت زندانی از بیمارستان همچنان برقرار است. اقدامات انجام شده بیشترین تاثیر را بر روی بیماران دارد، زندانیان بیماری که دائما مجبور به مراجعه به بیمارستان هستند به دلیل قرنطینه انجام شده در بازگشت از بیمارستان دیگر نمی‌توانند به بیمارستان مراجعه کنند. زندانیان بیماری که به بیمارستان مراجعه می‌کنند در طول مراحل قرنطینه در سلول‌های انفرادی نگهداری می‌شوند. در عرض دو ماه ۶ زندانی جان خود را از دست دادند.

از دسامبر سال گذشته ۵ زندانی بیمار بعلاوه‌ی گاریبه گزر در مجموع ۶ زندانی در زندان به شیوه‌ای مشکوک جان خود را از دست داده‌اند. بر اساس آخرین داده‌های انجمن حقوق بشر (IHD)، هنوز ۱۶۰۴ زندانی بیمار در زندان‌ها هستند. بستگان بازداشت‌شدگان که می‌خواستند صدای زندانیان بیمار در آمد و وان باشند، در راستای رسیدن به عدالت دست به اعتصاب زدند.

 

"روز‌هایش را در قرنطینه به تنهایی به سر می‌برد"

بستگان بازداشت‌شدگانی که در واکنش به قرنطینه در دو سال گذشته در اعتصاب شرکت کرده‌اند، خواستار اجرای قوانینی که تاثیرات کمتری بر بیماران بگذارد، شده‌اند. نجمه یاشار که پسر و همسرش در بازداشت به سر می‌برند، اظهار داشت که همسرش به دلیل بیماری همیشه به بیمارستان می‌رود. نجمه یاشار با بیان اینکه همسرش در این اواخر از زمانی که به بیمارستان رفته ۸ ماه را در قرنطینه بسر برده است، افزود: همسرم مریض است و به دلیل بیماری همیشه به بیمارستان می‌رود. پس از بازگشت از بیمارستان، ۱۵ یا ۲۰ روز در قرنطینه می‌ماند. وقتی از بیمارستان برمی‌گردد، بعد از اتمام قرنطینه‌اش، دوباره به بیمارستان می‌رود، سپس به قرنطینه می‌رود، این روند به همین منوال ادامه دارد.

 

"در هیچ جایی از دنیا چنین برخوردهایی پذیرفته نمی‌شود"

نجمه یاشار با بیان اینکه چون همسرش به تنهایی نمی‌تواند نیازهای خود را در زندان برآورده کند، نمی‌خواهد در قرنطینه بماند، گفت: «چون این روند اجباری است، نمی‌خواهد به بیمارستان برود و درمان شود. او به من می‌گوید هر اتفاقی که برایم بیفتد، ‌اما در کنار دوستانم باشم. پسرم در دیلوک زندانی است و همسرم در ترابزون است. چون راه دور است، نمی‌توانم مدام به ملاقات آنها بروم. در ترکیه هیچ قانونی درست نیست. عدالت هم وجود ندارد. در هیچ کجای دنیا چنین چیزی پذیرفته نمی‌شود.»

 

"قانون به شیوه‌ی واقعی خویش باید اجرا شود"

اینجی گولر آلتینداغ، یکی از بستگان این زندانی، گفت در مدت اعتصاب دو ماهه، دولت نقش کور و کر را بازی می‌کرد و توجه را به این واقعیت جلب کرد که سال‌هاست زندانیان تحت فشار و ظلم به سر می‌برند. اینجی گولر آلتینداغ با بیان اینکه روند درمان زندانیان بیمار برای آنها به شکنجه تبدیل شده است، ادامه داد: «فرزندان ما را آزاد کنید، ما فرزندان خود را معالجه خواهیم کرد. زندانیان مریض باید آزاد شوند. گویا آنها را به بیمارستان می‌فرستند، اما حال آنها بدتر می‌شود. پس از بازگشت از بیمارستان به مدت ۲۰ روز در قرنطینه می‌مانند. به دلیل این روند، زندانیان بیمار تمایلی به رفتن به بیمارستان ندارند. یک فرد مبتلا به یک بیماری جدی به تنهایی در قرنطینه چه می‌کند؟ ما هر کس را فرا می‌خوانیم، فرزندان ما و ما انسان هستیم. قانون به شیوه‌ی واقعی‌اش باید عملی گردد. بایستی به این بی‌عدالتی پایان دهیم.»